Vandaag kwam ik je tegen, mijn andere kant. Het was lang geleden. Zoals ik me gister nog gelukkig voelde met studeren en het oog op een bijzonder mooie toekomst, ben ik vandaag gelukkig met de oude verborgen ik. Het is lang geleden. Maar het is een mooie vondst. Je schittert nog altijd. Je bent zo vrij en onweerstaanbaar. Ik kan niet stoppen met denken aan je. Avontuurlijk de jungle doorkruisen, geen gevaar te groot, ik overleef alles, . Sta me toe, ik presenteer u, je vergeten zelf. En ik herriner me je goed hoor. Hoe ik zo graag ik bomen klom. Hoe ik uren in de bib zat te lezen in survival gidsen. Hoe ik iedere keer weer als ik de kans kreeg, maar al te graag mee ging op een uitje naar de Ardennen. Abseilen, raften, deathride, speleologie, geen rots was te hoog en geen spelonk te smal. Ik klom erdoor. En iedereen wist het. Iedereen kent me zo. Aapje. En toch ben ik mezelf vergeten. Tegenwoordig maakte ik me gelukkig door niet meer te streven naar fysieke en mentale krachtuitputting van de vervaarlijke natuur. Tegenwoordig vond ik de natuur in mezelf waar ik dezelfde onuitputtelijke kracht kon uithalen. Mijn eigenste brein. Niets stopt me van een fantastisch wetenschappelijke carrière. En zo zat ik vandaag ook nog te studeren. Moet ik nu kiezen op welke manier ik verder ga voor het streven naar mijn persoonlijk geluk? Of combineer ik ze gewoon beiden? Voor mij was het een teken, mijn oude ik vergeten, om je vanaf vandaag weer mijn leven in te halen. Vergeef het mij. Ik wil je terug.